Madonna in de Ziggo Dome met de “MDNA world tour”. Het is een aanzienlijke schaalverkleining ten opzichte van de ArenA en Gelredome waar voorgaande shows plaatsvonden, maar de relatieve kleinschaligheid biedt hoop op goed zicht op The Queen of Pop. Na Blond Ambition (1990, kaartjes 25 gulden per stuk aan de deur van De Kuip), Re-invention (2004) en Confession (2006) de vierde poging om het fenomeen van dichtbij te zien. En deze keer krijgen we als entertainment iPad lady erbij.

Madonna live in Helsinki, 2012

 

Vroege toegang

Met een early access ticket van 235 euro exclusief reserveringskosten op zak vroeg naar de Ziggo Dome gegaan. Want hoe early is early als er nog vele anderen een aanzienlijk deel van hun inkomen geïnvesteerd hebben in een kwartiertje voorsprong op degene met ‘gewone’ veldkaarten? Al op het plein voor de Dome worden we gescheiden. In de rij voor de ‘ticket+’ gaat een kladblokje van hand tot hand met een door de wachtenden zelf georganiseerde telling. “Je moet EE op je hand schrijven met je volgnummer”, wordt ons uitgelegd. “EE?”. “Ja, van Early Access”. “Bedoel je dan niet “UE” van Urly Ekses?”, maar die suggestie komt niet aan. Gedwee doen we wat ons gevraagd wordt en recalcitrant als we zijn maken we er stiekem “EA” van. We wachten en schuifelen langs de ticket+ incheckbalie.

De ticket+ geeft je een kwartiertje voorsprong op degene die maar 99 euro betaald hebben. En je krijgt een tasje waar je de rest van de dag mee loopt te zeulen. In deze goodie bag een (lege) usb stick, een handdoekje wat nog over was van een vorige tournee en een sample van Madonnaparfum. En consumptiemunten. Je betaald extra om binnen een goede plaats aan het dranghek te kunnen bemachtigen, met een geenterugkeergarantie als je het waagt je ook maar tien centimeter te verstappen. Duizenden aasgieren willen immers staan waar jij staat. Maar in je zak branden wel 8 Ziggo Dome consumptiemunten. “Ach laat die goede plek waar ik 136 euro extra voor betaald heb maar zitten, ik ga even een colaatje halen, want gratis muntje”. Iemand moet dit bedacht hebben. Raar.

iPad Lady

Eenmaal in de Early Access-rij gonst de naam iPad Lady door de gelederen. Wie niet beter weet denkt met een mythisch figuur te maken te hebben die het leven van Madonnafans voorgoed kan veranderen. En dat is ook zo. iPad Lady is de sleutel tot de Golden Circle, een afgeschermd driehoekig gebied in de zaal waar fans zich middenin het podium wanen. Madonna loopt niet langer langs je heen, maar 360 graden óm je heen! Alleen bereikbaar voor de lucky few die met een goedgemikte vinger op de iPad van iPad Lady het langste strootje trekken. Of mensen met de juiste connecties. Je zou verwachten dat je met een kaartje van 235 euro een klapstoel op het podium krijgt, maar nee, de driehoek is het hoogst haalbare en dan moet je eerst nog een loterij winnen ook.

Terwijl de die-hard fans de vellen van hun vingers pulken in afwachting van iPad Lady klinken vooraan in de wachtrij de eerste vreugdekreten van winnaars. Hollandse nuchterheid (“oh, leuk”) en totale hysterie wisselen elkaar hierbij af. Langzaam maar zeker komt het circus (beveiligers, een jongen met een stempelkussen, een dame met een zak vol polsbandjes en iPad Lady met haar iPad) dichterbij. iPad Lady zelf blijkt een koddig blond meisje met een krulsnoer op haar rug dat Disneyland-Amerikaans spreekt. “Hi guys, howyadoin’ today?”. Eén voor één krijgen we de iPad voor onze neus. Winnen is “Wow, awesome guys!”, gevolgd door een stempel in je gezicht van Stempelkussen Knul en een bandje van Wristband Lady. Verliezen is voor losers, er kan geen “jammer joh” vanaf, snel door naar de volgende. “Hey guys, howyadoin’ today?”. Wat een baan. En wat een macht.

Sommige gedesillusioneerde fans zitten met tranen in hun ogen wezenloos voor zich uit te kijken. “Ach, wat moet je ook in die driehoek, waar wij straks staan is het toch beter.” De epische Golden Circle wordt minzaam gedegradeerd tot golden shower. Er worden grappen over gemaakt, terwijl de winnaars zich verheugen op twee uur op schoot bij Madonna. Het merendeel pakt het sportief op en redeneert dat iedereen vooraan in de rij met een Golden Circle bandje in feite uit de rij verdwijnt, wat de kans op een goede plek aan de catwalk alleen maar vergroot. We wachten weer vrolijk verder en trotseren nog een regenbuitje. Life is a mystery.

Binnen!

Als eindelijk de deuren opengaan en we over de spekgladde vloer van de Ziggo Dome naar binnen klunen zijn we nog een kwartiertje verwijderd van vier uur wachten op het begin van de show. “Rennen is verboten jah!” bijt een norse beveiliger ons toe, waarop de hele kudde zich snelwandelend de zaal in manoeuvreert. In de wachtrij ontsproten vriendschappen worden ter plekke ontbonden, het is heel even oorlog, duwen, trekken, schreeuwen voor een plekje aan de catwalk. Maar dan blijkt dat we niet alleen zijn. Er wordt nog druk geoefend op het podium. Er zijn dansers en mensen met walktie-talkies en een klein blond vrouwtje in een zwarte outfit die in de verte wat op Madonna lijkt. Tot ze dichterbij komt en het Madonna blijkt te zijn! De early access betaalt zich onmiddellijk terug en geeft toegang tot een miniconcert zonder make-up waarbij Madonna vrolijk liedjes zingt met wat fans vooraan. Dit is het betere werk, weg met dat handdoekje! Terwijl de zaal langzaam volloopt wandelt Madonna rond en krijgen we alvast een voorproefje van wat komen gaat. Na een kwartiertje meldt ze met schalkse ondertoon dat ze over ‘een paar uur’ terugkomt om nog wat liedjes te zingen.

Hello

Nog vier uur te gaan. Het voorprogramma wordt verzorgt door Martin Solveig. Dat weten we, omdat zijn naam een uur lang levensgroot op een balie geprojecteerd staat. Achter de balie staat een enthousiast ADHD-mannetje in een trainingspak te doen alsof hij staat te mixen. Er komen hitjes voorbij, en wat Madonna samples en nog wat hitjes. We mogen heel hard “L U V Madonna” roepen. Doen we ook. De Golden Triangle vindt het awesome, hij zelf ook, de rest is na 6 uur wachten wel klaar met meneer Solveig met z’n zweetband om z’n hoofd. Leuk, zo’n mixtape met voorspelbare deuntjes (“Zou Satisfaction nog komen?” Tuurlijk. “Zou hij afsluiten met ‘Hello’?” Ja, duh!), maar hier komen we natuurlijk niet voor.

Als na een uur de cd van meneer Solveig is afgelopen hebben we nog een uur te gaan tot de start van het concert. Uit verveling scannen we met een verrekijker vanaf onze plek aan de catwalk de tribunes af. Gapende veertigers in Madonna T-shirts, maar ook hele enthousiaste meisjes die proberen een wave op gang te brengen. In de uithoeken van de tribunes mensen met uitzicht op de achterkant van een videoscherm. Is er daadwerkelijk geld betaald voor die zitplaatsen? Een rondje over het forum op MadonnaNed een dag later leert dat dat inderdaad het geval is. Schandalig.

Showtime!

Over de show van Madonna is al genoeg gezegd en geschreven. Vanaf de bombastische opening tot de explosie aan het einde van “Celebration” is het een achtbaanrit van een uur en drie kwartier waarin special effects, verkleedpartijen, acrobatiek en beukende muziek elkaar afwisselen en versterken. De bekende Madonnathema’s (religie, seks en girlpower) komen voorbij en de sneltreinvaart waarin alles zich afspeelt geven je het idee dat je het merendeel nog mist ook. Maar alle videoprojecties, dansers  en muzikanten (wat doen die daar nou?) ten spijt, het draait maar om één ding: Madonna van dichtbij zien. En dat lukt!

Acht uur wachten en dan Madonna op een presenteerblaadje krijgen. Op een straf metertje afstand wordt ze door dansers de lucht in geslingerd, schiet ze als een Charlie’s Angel in het rond, wordt ze in een korsetje gesnoerd en ligt ze schokkend naar adem te happen. Terwijl we ons verslikken in een pepermuntje trekt ze ook nog bijna d’r broek uit (“you’re not ready for this”). We zien haar pezige armen met daaraan de handen van oma het publiek in gaan, fans aanraken. Ze ziet er verdomd goed uit en lijkt zelfs van dichtbij sprekend op de Madonna die we van de foto’s kennen. De absurde ticketprijzen zijn ter plekke vergeten, het wachtleed wordt een voetnoot in de herinnering en die consumptiemunten nemen we een volgende keer wel weer mee. Het handdoekje komt uiteindelijk, na tien uur staan en zweten, toch nog goed van pas.

[Dit artikel is ook gepubliceerd op MadonnaNed]