The Residents. Volgens Wikipedia “een van de best bewaarde geheimen uit de pophistorie”. Dit vooral omdat niemand weet hoe de leden er zonder vermomming uitzien of wie nou eigenlijk de bandleden zijn. Doet er ook niet zo veel toe, The Residents hebben in de bijna 40 jaar dat ze bestaan een hele reeks projecten gedaan en een stapel platen uitgebracht, zonder daar ooit een groot publiek bij gevonden te hebben. Ze doen waar ze zin in hebben en onder het mom van kUnst waar je een grote U tegen zegt, komen ze weg met bizarre Elvis covers, een Hank Williams/Michael Jackson mash-up in de tijd dat mash-ups nog uitgevonden moesten worden, een “Third reich Rock & Roll” project en anno 2008 met een schreeuwende malloot in achtereenvolgens een tapijt en een konijnenpak.

The residents oogbollen

The Residents

Ja, want Harvey is kwijt. Weg. Voor het laatst gezien in Matmos, Griekenland. Of was het Matmos, Arkansas? Harvey is in ieder geval verdwenen en zijn broer, op tournee met The Residents, verteld het verhaal over zijn zoektocht. Een zoektocht die zich beperkt tot de laptop van Harvey en internet. We krijgen filmpjes en emailtjes te zien van mensen die tips hebben over de verdwijning van Harvey. Inclusief Nigeriaanse oplichters spam, waar, zoals het een echte musical betaamd, direct een vrolijke deun over wordt ingezet:

Als band verdwijnen The Residents (nu eens niet getooid met oogbollen, maar verkleed als gemuteerde konijnen uit Erik of het klein insektenboek) naar de achtergrond; met z’n viertjes in een halve bol gepropt begeleiden ze het verhaal van de verdwenen Harvey met -voor Residents begrippen- rustig muzikaal behang. Tot ongeveer de helft van de 2e act is het allemaal redelijk goed te volgen, daarna barst de hysterie los en raakt naast Harvey ook de draad zoek. Geeft het nog? Neen.

Erg bijzonder om eindelijk The Residents eens hun ding te zien doen – jammer dat ze alleen “The Bunny-Boy” doen en niet ook nog wat uit de rijke historie voorbij laten komen in een derde act (“toegift” zoals dat bij conventionele bands heet) – zo vaak treden ze nou ook weer niet op, en het voelt toch wat magertjes aan op deze manier.

Nog even over die “mythe” – anno 2008 is het gewoonweg onmogelijk om je identiteit geheim te houden, helemaal als je een touring band bent. Geen vliegtuigmaatschappij laat je verkleed als konijn of oogbol instappen en iedere zaal -in ieder geval in Nederland- waar je speelt vraagt kopien van paspoorten voor in de boekhouding. Op internet lijken alle clues over de identiteit van The Residents stelselmatig verdwenen, verdraaid of anderzins in mist gehuld. Werkt de band met strenge contracten en zwijgplicht clausules, of zijn de fans de enige die van niets weten en dat graag ook zo willen houden ? Ach, wat doet het er toe. Harvey is pleitte en dat is al vervelend genoeg voor de man die van The Residents te horen kreeg dat z’n verhaal wat saai werd en dat ‘ ie zich daarom maar in een konijnenpak moest hullen. Een fraai staaltje post-modern muziek-theater.