En daar gaat-ie dan, de Top 10 albums over 2009!

1. Asteroids Galaxy Tour: “Fruit”.
Een album zonder inzakkers. De stem van zangeres mette. De live toeters. De aanstekelijke liedjes. De bandnaam. De hoes. De goede live show. Het iPod touch spotje. De bonus Marvin Gaye over op het eind. De non-Cd bonus track op het vinyl. En natuurlijk de single van het jaar, “The Golden Age”. Een nummer 1 kiezen was zelden zo makkelijk.
Track to check: “The Golden Age”.

2. The Dead Weather: “Horehound”.
Debuut album van het groepje van een paar Raconteurs leden, zangeres Alison Mosshart (wel eens wat met The Kills gedaan) en Jack White (die van de gelijk-kleurige strepen) op drums. Het hakt, het schuurt en het blijft als een botte bijl in je voorhoofd hangen. Met Rorschach-test album cover.
Track to check: “Treat me like your Mother”.

3. Mexican Institute of Sound: Soy Sauce
Belangrijkste exportproduct voor Mexico dit jaar was de tacohoest, waardoor dat ándere besmettelijke virus net iets minder aandacht kreeg… The Mexican Institute of Sound, band van EMI-Mexico boss Camilo Lara, levert de ultieme cross-over plaat af, en krijgt het zelfs voor elkaar een leuke versie van “Bittersweet Symphony” op te nemen!
Track to check: “Cumbia” (live).

4. Lydia Lunch & Big Sexy Noise: “Big Sexy Noise”.
De altijd vrolijk geluimde Lydia Lunch bracht weer eens een album vol olijke deuntjes uit. Geen kwaadaardig luisterboek deze keer, maar een vuile rock schijf. “Kill Your Sons” (covertje van Lou Reed), “That Smell” en “Your love Don’t Pay my Rent” zijn zo maar wat voorbeeldjes uit het liederlijke universum van mevrouw Lunch. Lydia live zien helpt trouwens wel het album te waarderen…
Track to check: “Your love don’t pay my Rent” (live in Rotterdam, ik sta ergens rechtsonder in beeld de hals van een gitaar te ontwijken).

5. Cornershop: “Judy Sucks a lemon for Breakfast”
Tjinder en zijn slumdog millionaires zijn weer terug. Geen hits van het kaliber ‘Brimful of Asha’ deze keer, wel een geinige Bob Dylan cover (“Mighty Quinn”) en rariteiten zoals alleen Cornershop ze maakt. Indian flavour sir, special price my friend, just for you!
Track to check: “Soul School”.

6. The Editors: “In this Light and on This Evening”.
De Depeche Mode plaat waar Depeche Mode nooit aan toegekomen is. “Papillon” deed als single het voorwerk en de rest van het album is ook zeer de moeite waard. Jammer dat ze door voorgaande albums al zo groot zijn geworden dat ze niet in gezellig half lege zaaltjes te zien zijn…
Track to check: “Papillon”

7. Lady Gaga: “The Fame”
Po-po-po-pokerface. pa-pa-paparazzi. ma-ma-ma-maaaah. Tekstuele hoogstandjes in overvloed op The Fame, maar vooral ook aanstekelijke liedjes in over-the-top producties waar de vonken vanaf vliegen. En zojuist is de “Fame Monster” edition met nog eens 8 bonus tracks uitgekomen, waaronder instant-hit-voor-2010 “Teeth”.
Track to check: Poker face (in de Cartman/GaGa/Christopher Walken mash-up).

8. Datarock: “Red”
Music for Nerds, twee-punt-nul. Liedjes over file-sharing, het nut van internet en natuurlijk “True Stories”, wat helemaal opgebouwd is uit titels van Talking Heads songs. De band zelf doet door de spacesuits, hoekige beats en rare onderwerpen stevig aan Devo denken…
Track to check: Give it up.

9. Mando Diao: “Give me Fire”
“Dance with Somebody” betekende de doorbraak voor het Scandinavische Mando Diao. De single blijkt ook gelijk het sterkste nummer op de plaat, maar al met al heeft “Give me Fire” het toch een aantal maanden op de ipod/phone volgehouden. En best mooie hoes ook.
track to check: “Dance with Somebody”

10. Bollock Brothers: “Last Will and Testimony”.
Novelty record van het jaar. Het rammelt, de eindmix klopt niet, sommige tracks zijn covers-van-covers-van-covers, er staan vervelende live opnames tussendoor… en toch één van de charmantste albums van het jaar. Het hoeft allemaal niet perfect geproduceerd te zijn om aanstekelijk te klinken. Invloeden uit alle hoeken (van Clash via Vive la fete tot Gainsbourg) en eigenlijk één grote puinhoop. Maar oh, wat leuk om halverwege “Cyberoid Polaroid” een stukje Rod Stewart voorbij te horen komen.
Track to check: “Cyberoid Polaroid” (in, heel toepasselijk, een nogal beroerd opgenomen live versie).