Thomas Dolby

Thomas Dolby

Wie vroeger wel eens muziek op cassettebandjes zette kent de knopjes op het cassettedeck nog wel: Dolby A, B en C. Een slecht begrepen functie met een bijna mythische aantrekkingskracht. Decks zonder Dolby werden als minderwaardig beschouwd, maar tegelijkertijd wist je als muziekliefhebber dat je de Dolby ruisonderdrukking nooit moest gebruiken. Niet voor niets waren J-cards (inlay papiertjes in cassette doosjes) voorzien van checkboxes waarop aangegeven kon worden welk type Dolby ruisonderdrukking bij de opname was gebruikt. Want opnemen met Dolby B, betekende ook afspelen met Dolby B. Maar welke variant je ook gebruikte, behalve ruis werd ook een groot deel van de dynamiek van de opname genadeloos gewist. Een combinatie van zompig laag met blikkerig hoog was het resultaat.

Thomas Dolby

De Engelsman Thomas Robertson had een voorliefde voor prutsen met bandjes en kreeg daardoor van z’n vrienden de bijnaam Dolby. Toen Thomas professioneel muzikant werd adopteerde hij zijn bijnaam en ging verder door het leven als Thomas Dolby. Door de combinatie van synthpop en new wave invloeden met nerdy-teksten en quasi-wetenschappelijke thema’s kreeg Dolby al snel een reputatie die vergelijkbaar was met de ruisonderdrukker: High-tech, modern, innovatief, maar tegelijkertijd snapte bijna niemand waar het nou eigenlijk allemaal over ging.

In Engeland viel Dolby middenin de synthpop golf en scoorde meeliftend daarop een paar hitjes, in Nederland heeft hij slechts een bescheiden succesje gehad met ‘I scare myself’, een troosteloze cover van een hit van de Amerikaan Dan Hicks. Veel leuker zijn nummers als ‘Hyperactive’ en ‘May the cube be with you’, maar die zijn allemaal grotendeels aan Nederland voorbij gegaan, evenals het genadeloos de grond in gerecenseerde album ‘Aliens ate my Buick’ (misschien wel het leukste Dolby album, al was het alleen maar vanwege de cheesy sci-fi hoes).

The Singular Thomas Dolby

Onlangs verscheen onder de titel ‘The Singular Thomas Dolby’ een retrospectief op CD en DVD en ondanks een aantal ‘2009 remasters’ is het opvallend hoe beroerd Dolby’s muziek klinkt. Halverwege de jaren 80 ontbrak het al aan stevige bass en beat in de eindmix, maar zelfs na een moderne oplapbeurt klinkt Dolby alsof hij je vanuit een leeg conservenblik toezingt. Het album toont pijnlijk aan dat met het irrelevant worden van de Dolby A, B en C knopjes ook de muziek van Thomas Dolby maar beperkt houdbaar is geweest. De DVD bevat clips met een hoog witte-blousen-en-low-budget-effecten gehalte.

Thomas Dolby is in 2006 het podium weer opgeklommen voor concerten in Amerika (daar waren ‘She blinded me with science’ en ‘Hyperactive’ grote hits op MTV) en hij werkt sinds die tijd ook weer aan een nieuw album, waarop tracks als ‘Your karma hit my dogma’ en een cover van ‘What I like most about you’ terecht moeten gaan komen. Het wordt Dolby’s eerste plaat sinds 1994 en hij komt uit “zodra hij klaar is”, aldus Dolby nu al weer enkele jaren geleden.