Frankie Goes to Hollywood - Rage Hard 12"

Frankie Goes to Hollywood – Rage Hard 12″

Het Britse label Zang Tuum Tumb vrolijkte in de jaren ’80 menig hitlijst op met de catchy synthpop van Propaganda, Art of Noise, en Frankie Goes to Hollywood. Aan het label, opgericht door muziekjournalist Paul Morley, Jill Sinclair en radio killing video star Trevor Horn, kleven herinneringen aan prachtige hoezen (“A Secret Wish”), vernieuwende muziekvideo’s (“Slave to the Rhythm”) en controversiële singles (“Relax”). Beroemd zijn de maxi singles met remixen die écht afwijken van de singles en berucht zijn de artiest-onvriendelijke contracten die ZTT haar muzikanten liet tekenen, waardoor carrières bij ZTT zelden langer dan één album duurden.

Vijfentwintig jaar na dato maakt ZTT de balans op en opent het label de deuren van haar archieven. Na een aantal heruitgaves van heruitgaves in geremasterde versies van eerdere remasters brengt ZTT een dubbel CD uit met daarop een overzicht van de beste 12” versies van het label. “The Art of the 12inch” bevat twintig extended mixes en een hand vol korte tussendoortjes. Op dergelijke verzamelaars valt altijd veel af te dingen, maar doordat dé 12” aller 12”-es erop staat kan deze uitgave niet meer stuk.

The Strange World of the 12inch

Voor Frankie Goes to Hollywood is het na het album “Welcome to the Pleasuredome” (1984) eigenlijk afgelopen. Met “Liverpool” brengt de band in 1986 tevergeefs nog een tweede album uit. Eerste single “Rage Hard” haalt het niet bij “Relax” of “Two Tribes”, maar levert wel “The Young Person’s Guide to the 12” op – een twaalf minuten durend epos waarin wordt uitgelegd hoe de 12” van “Rage Hard” in elkaar zit. De afzonderlijke audiofragmenten en vocalen waaruit het nummer is opgebouwd worden door een uncreditted vrouwenstem geïntroduceerd en aan de mix toegevoegd. Na acht minuten one-liners als “We shall be teased by a long and merciless reverb” en “Do what you were told to the whip of the 12 inch” volgt een uitleg over het verschil tussen climax en anti-climax waarna uiteindelijk de single versie losbarst. En dan blijkt hoe belangrijk context en opbouw is en wordt “Rage Hard” opeens een heerlijke meebruller.