Eind jaren ’80 maakt de Canadese zangeres Merrill Nisker deel uit van het folk rock trio Mermaid Cafe. Vaste speelplek van Mermaid Cafe is de Cabana Room in het Spadina Hotel in Toronto. Van de band is destijds alleen een mini-album met zeven tracks op cassette (!) uitgekomen (wegens onverkrijgbaarheid hier te downloaden. Zelf noemen ze hun muziek ‘homemade acoustic pizza‘, refererend aan de verschillende toppings die de drie aan de muziek toevoegen, maar iedere andere typering die op een akoestisch folk bandje kan slaan volstaat. Hier een item voor TV met wat live en interview footage en hier een bootleg van een optreden.

Mermaid Cafe houd er na een paar jaar mee op en Nisker vormt de band Fancypants Hoodlum om zich heen. Muzikaal gezien een grote stap in een andere riching – experimentele rock met een neiging tot Britse jaren 80 chaotica a la The Slits en The New Age Steppers (eerste bandje van Neneh Cherry). Op het enige album wat de band uitbrengt is de bandnaam gedegradeerd tot album titel en staat Merrills naam prominent op de (vage) hoes.

Het album bevat twaalf liedjes, waaronder een zeer goed geslaagde cover versie van Karl Douglas’ “Kung-fu Fighting” (in de versie van Nisker meer “Kung-fu frightning”). Op de cd (vrijwel net zo onmogelijk te vinden als de Mermaid Cafe cassette) staan nog twee titelloze bonustracks, waarvan de eerste met 2 minuut 33 aan stilte ook geluidloos is. Hele plaat laagladen doe je hier en check dan bijvoorbeeld “Flexy Boy”, “I want Something” en voornoemde “Kung-fu Fighting”.

Na de switch van folk naar alt.indie.rock heeft Nisker het nog even geprobeerd met de band The Shit (waar geen releases van zijn) en is toen solo gegaan. Iets met een drummachine, hotpants en ranzige teksten: