2011 moest het jaar worden van muziek-in-de-cloud en Spotify. Maar wat moet je met een muziekdienst die miljoenen tracks aanbiedt maar net niet die nummers heeft die je graag wilt horen? Doe mij maar het just-in-time principe: ik vraag, ik draai. En wat er niet is dat koop of vind ik wel, zodat de digitale (maar ook nog steeds fysieke) collectie gestaag blijft groeien. Muziek beschikbaar op elk apparaat waarop ik het maar wil afspelen, wanneer ik maar wil. Ook als de veelbelovende clouddienst failliet gaat, de platenmaatschappij de tracks van hun artiesten terugtrekt of die ene remix toch net een bootleg blijkt te zijn.

Einde van het jaar, dus tijd voor een lijstje met de top tien 2011. Geen albums deze keer, dat formaat is nu echt wel uitgewerkt. Sterke tracks op high rotation, daar gaat het om. Niet perse gemaakt of uitgebracht in 2011, maar dat doet er nergens toe (Home van Edward Sharpe & the Magnetic Zeros, dit jaar hoog in de 3voor12 Song van het Jaar lijst, werd al in 2009 meegefloten).

Contra-alfabetisch gesorteerd op laatste letter van het eerste woord van de (band)naam (het is weer eens wat anders…) een Top Tien Van 2011:

S – SuunsUp Past The Nursery
Canadese indiedance met een spjaakgebjek. Bandje treedt op in het donker en is een radiohit verwijderd van de beste plaats in het blokkenschema van de grote festivals. Ook “Pie IX” en “PVC” zijn leuk.

S – Hercules & Love AffairI Can’t Wait
Stiekem leven we nog steeds in het discotijdperk. Hercules & Love Affair brengt een tweede album uit en daar staat “I Can’t Wait” op. Een fan maakt er een koddig clipje bij met beelden uit een ’90′s workout-video. Ach, wat moet je er verder over vertellen. Shake that neck!

R – Foster the PeoplePumped-up Kicks
Zo’n nummer wat je meezingt zonder ook maar een half woord van de tekst te verstaan. Kids, kicks, kips, whatever. Doet vanaf eerste blootstelling aan “Midnight Man” van Flash & the Pan denken, alhoewel dat toch echt een heel ander nummer is. Zal met de stemvervormer te maken hebben.

K – Black BellesWhat Can I Do
Van witte stripen naar zwarte bellen is maar een klein stukje. Jack White tekende Black Belles en bracht dit alleraardigste singeltje van de dames uit. In drieënhalve minuut worden The Kills overbodig gemaakt en vergeten we dat er ooit iets als White Stripes bestond. Doet als geheel, met nadruk op het orgeltje, wel wat aan de vrolijke vrinden van The Deaf denken. Moet daarvan niet eens een demootje richting Third Man Records…?

I – NisennenmondaiAppointment
Drie Japanse dames die niet zo heel erg veel te vertellen hebben. De tracks zijn lang en repeterend maar juist daarom zo indrukwekkend. Trommel maar eens twaalf minuten lang mee “Mirrorball” en bedenk dat je dit avond aan avond een uur lang moet doen. Meest hypnotiserende act van 2011. Arigato!

E – Beastie BoysMake Some Noise
Jawel, zo bestaan nog: clips van een half uur. Jawel, ze bestaan nog: old school hiphoppers. Jawel, ze bestaan nog: foeilijke albumhoezen. Jawel, ze bestaan nog: acteurs die in videoclips meespelen. En de Beastie Boys zijn er natuurlijk al die tijd al geweest.

E – Wende – Soft Summer Symphony
Gek – terwijl iedere Berggeit met een koebel om op YouTube is te vinden, ontbreekt van “Soft Summer Symphony” ieder spoor. Het nummer maakte deel uit van de tournees rondom de release van Wende’s album “No 9″, maar staat daar niet op. Pas op het bonus cdtje bij de DVD “Live in Carre” staat het. Groots en meeslepend, met een tweede helft die niet zou misstaan op een obscure industrialalbum. Probeer hier maar eens niet stil van te worden. Linkje naar iTunes dan maar en voor het visuele aspect “Roses in June“.

D – SplendidAgain
Haagse ska – what the fuck? Zo’n nummer wat zich in je hoofd nestelt en er alleen nog operatief uit verwijderd kan worden. Maar dat wil je niet, daar is het te leuk voor. Aanstekelijk, vrolijk, zonnig en het beste op dit gebied sinds “The Right Side Won“. Guilty pleasure van het jaar!

A – AnikaYang Yang
Het origineel van Yoko Ono verzuipt in psychedelica, de droge cover van Anika blijft hangen in dubklanken uit de kelder van Portishead. Ja echt, hier zit Geoff Barlow achter. Maar dat is helemaal niet erg. Anika dreint er op zeurderige toon overheen als een uit de dood herrezen Nico en neuzelt zo een heel album vol.

A – Bomba EstereoFuego
Enkele jaren over het hoofd gezien, dit jaar viel het kwartje: Bomba Estereo is het leukste muzikale Argentijnse exportproduct ooit en “Fuego” het visitekaartje van het gezelschap. Het bijbehorende album “Estalla” bewijst de stelling dat de langspeler als formaat zijn beste tijd gehad heeft: de helft van de tracks is niet om aan te horen.