9 december als inval fotograaf naar Living Colour geweest. Ooit alle cds van in huis, daarna min of meer vergeten. De band rond zanger Vernon Reid, gitarist Corey Glover en drummer Will Cahoun leek te zijn ingehaald door de bands die ze zelf inspireerde. Maar ze zijn er weer. Of nog steeds. Met een nieuw album wat ik niet ken en met Doug Wimbish, die in 1992 eens de plaats van de bassist innam en sindsdien vaste inhuur kracht van de band is.

Een drummer, een gitarist, een zanger en een bassist. Hoe standaard kan de bezetting van je bandje zijn? Het is hoofdstuk 1 in het grote “mijn eerste bandje” boek. Maar Living Colour weet het concept uit te bouwen naar een onvoorstelbaar muzikaal spektakel. De tientallen jaren ervaring van de bandleden die volledig leven voor de muziek spreekt uit iedere snaaraanslag, trommelram en strot uithaal.

Ruim twee-en-een-half uur lang mocht ik aan de voeten van Doug Wimbish staan. Inmiddels 53 jaar oud, maar energieker dan ooit. De man van de basloopjes op “The Message” en “White Lines” van Grandmaster Flash, de bass-wizard van On-U Sound en eigenaar van een ongelofelijke collectie effect pedalen. Een paar rake klappen op zwarte doosjes en hij speelt gitaar-, drum, of blafsolo’s op de slechts vijf snaren die hem ter beschikking staan.

Waar bij andere bandjes voor alle leden netjes solootjes in de set worden ingebouwd om naast de zanger ook de andere leden even in het zonnetje te zetten, neemt het fenomeen solo bij Living Colour een andere wending. Het zijn complete sub-optredens. Met name de bijna 20 minuten durende set van drummer Cahoun is mindblowing. In totaal komen vier verschillende tracks voorbij, waarvoor de sample pads op beestachtige wijze worden mishandeld. Het gaat hard en het gaat snel. En op het eind nog even in het donker, met lichtgevende drumstokken.

Wimbish’ solo speelt zich af tussen het publiek; hij staat er, ramt, beukt, plukt en doet in z’n eentje waar een gemiddeld bandje vier man en twee eeuwen muziekles voor nodig heeft.

Naast bijna alle Living Colour hits (“Cult of Personality”, “Glamour Boys”) ook een paar verrassende covers (“In Bloom”, “Hound Dog”) met als hoogtepunt “Bless Those”, een total vergeten liedje van beat-poetress Little Annie van haar totaal vergeten album “Short and Sweet”. Nu gezongen door Wimbish, die destijds op het origineel al de bass masseerde.

En oh ja, “Love Rears its Ugly Head”, de grootste hit van Living Colour, waren ze vergeten op de setlist te zetten in Zoetermeer. Ik had hem niet eens gemist.