Amy MacDonald

Amy MacDonald

Eind maart van dit jaar stond de Schotse zangeres Amy MacDonald in de kleine zaal van Paradiso voorprogramma te zijn. Nu, een half jaartje later, headlined ze in een uitverkochte Melkweg en over een paar weken doet ze het nog eens dunnetjes over in de HMH. Het kan snel gaan.

Met haar debuut CD “This is the Life” gooit ze in heel Europa hoge ogen en de twee singeltjes die tot nu toe van haar zijn uitgebracht doen het ook best goed. En die plaat is ook echt goed – popsongs, Schots accent, zo hier en daar rockt het zelfs. Jaarlijstjes werk.

Amy MacDonald live

Maar dan Amy op een podium… Amy blijkt niet in staat haar eigen gitaar te stemmen, dus tussen ieder nummer door holt een roadie het podium op om haar een vers gestemde gitaar om te hangen. Het wankelen op hoge hakken vergt teveel inspanning om je ook nog eens druk te maken over zoiets triviaals als het op juiste hoogte brengen van een microfoonstandaard – dus ook hiervoor wordt een techneut opgetrommeld.

En dan de muziek… een paar zouteloze nieuwe deuntjes (zelfs de grootste fans staan erbij en kijken er naar), afgewisseld met exact nagespeelde versies van de liedjes op het album. Zelfs het outro van “This is the Life” (nummer stopt, muziek komt nog even terug voor een nabrander) wordt niet uitgebouwd en het enige echte rocknummer op de plaat, “Let’s Start a Band”, valt een zelfde anti-climax ten deel. Waar iedere echte muzikant op dergelijke uitgelezen momenten volledig los zou gaan, slaat bij Amy en haar band de boel morsdood.

Ze lijkt er gewoon geen lol in te hebben. Van de babbels tussen de nummers door is wegens het lage volume in de Melkweg vrijwel niets te volgen voor alles wat vijf rijen of verder van het podium af, of erger, op het balkon staat. De setlist wordt afgeraffeld (“oh ja, ik moet nog iets akoestisch doen… en een cover eigenlijk ook nog, kom laat ik eens in m’n eentje “Dancing in the Dark” doen, hebben we dat ook maar weer gehad“) en met rock ‘n’ roll heeft het al helemaal niets te maken. 65 minuten duurt de kwelling voor Amy en dan mag ze d’r tourbus weer in. Op naar de volgende hal met overal doorheen pratende provincialen. This is the Life.